همچنین سوزاندن این درخت سبب می شود شیره آن به همراه دود بالا برود و به این ترتیب تماس با دود ناشی از آن هم التهاب پوستی ایجاد می کند. وارد شدن شیره این درخت یا حتی دود ناشی از سوزاندن آن به چشم می تواند شخص را کور کند.

ایستادن زیر این درخت به ویژه در روزهای بارانی بسیار خطرناک است، زیرا قطرات باران پس از برخورد با برگه ها یا تنه این درخت سمی می شوند و در صورت هر گونه تماس با پوست بدن واکنش شدید آلرژیک ایجاد می کنند.

بومیان منطقه کارائیب از شیره درخت مانچینیل برای زهرآگین کردن پیکان ها (دارت ها) ی خود استفاده می کردند. همچنین با ریختن مقداری از این شیره در منابع آبی دشمن از آن به عنوان سلاحی بیولوژیکی علیه دشمنان خود بهره می گرفتند.

یکی از شیوه های شکنجه در میان بومیان کارائیب این بود که فرد مورد نظر را به تنه این درخت می بستند. به این ترتیب فرد به در معرض سموم این درخت قرار می گرفت  و به تدریج زجرکش می شد.

جالب این که حیوانات مختلف منطقه از خطرات این درخت آگاهند و هرگزبه این درخت مانچینیل نزدیک نمی شوند. تنها موجودی که از میوه آن تغذیه می کند، نوعی خرچنگ بومی منطقه کارائیب است اما سم این درخت تاثیری بر روی آن ندارد.

درخت مانچینیل در حال حاضر در حال انقراض است و تعداد بسیار کمی از آن در دنیا وجود دارد. در این مناطق تابلوهای هشداردهنده این در کنار این درختان وجود دارند یا بر روی تنه آن ها یک ضربدر قرمز کشیده می شود تا گردش گران را ازنزدیک شدن به آنها بر حذر دارند. 
 
با این حال همه ساله تعدادی از گردشگرانی که به این مناطق سفر می کنند از سر بی اطلاعی یا بی توجهی به علایم هشدار دهنده یا حتی از سر کنجکاوی به خاطر تماس با این درخت یا خوردن میوه آن به درمانگاه های محلی مراجعه می کنند.

  عوارض ناشی از تماس با اجزای این درخت در میان کودکان معمولاً شدیدتر است.